Αισχύλου
ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ

Aeschylus. Agamemnon

For browsing Ancient Greek texts you need "Palatino Linotype" or "Athena" font (without installation of Greek language to PC)

Source: Agamemnon, ed. G. Murray, Aeschyli tragoediae, 2nd edn. Oxford: Clarendon Press, 1955 (repr. 1960): 207-274.

E-Text by The Little Sailing

HTML by Aerius (ae-lib.by.ru)

ΦΥΛΑΞ

Θεοὺς μὲν αἰτῶ τῶνδ' ἀπαλλαγὴν πόνων,

φρουρᾶς ἐτείας μῆκος, ἣν κοιμώμενος

στέγαις Ἀτρειδῶν ἄγκαθεν, κυνὸς δίκην,

ἄστρων κάτοιδα νυκτέρων ὁμήγυριν,

καὶ τοὺς φέροντας χεῖμα καὶ θέρος βροτοῖς

λαμπροὺς δυνάστας, ἐμπρέποντας αἰθέρι

[ἀστέρας, ὅταν φθίνωσιν, ἀντολάς τε τῶν].

καὶ νῦν φυλάσσω λαμπάδος τὸ σύμβολον,

αὐγὴν πυρὸς φέρουσαν ἐκ Τροίας φάτιν

10] ἁλώσιμόν τε βάξιν· ὧδε γὰρ κρατεῖ

γυναικὸς ἀνδρόβουλον ἐλπίζον κέαρ.

εὖτ' ἂν δὲ νυκτίπλαγκτον ἔνδροσόν τ' ἔχων

εὐνὴν ὀνείροις οὐκ ἐπισκοπουμένην

ἐμήν-φόβος γὰρ ἀνθ' ὕπνου παραστατεῖ,

τὸ μὴ βεβαίως βλέφαρα συμβαλεῖν ὕπνῳ-

ὅταν δ' ἀείδειν ἢ μινύρεσθαι δοκῶ,

ὕπνου τόδ' ἀντίμολπον ἐντέμνων ἄκος,

κλαίω τότ' οἴκου τοῦδε συμφορὰν στένων

οὐχ ὡς τὰ πρόσθ' ἄριστα διαπονουμένου.

20] νῦν δ' εὐτυχὴς γένοιτ' ἀπαλλαγὴ πόνων

εὐαγγέλου φανέντος ὀρφναίου πυρός.

ὦ χαῖρε λαμπτήρ, νυκτὸς ἡμερήσιον

φάος πιφαύσκων καὶ χορῶν κατάστασιν

πολλῶν ἐν Ἄργει, τῆσδε συμφορᾶς χάριν.

ἰοὺ ἰού.

Ἀγαμέμνονος γυναικὶ σημαίνω τορῶς

εὐνῆς ἐπαντείλασαν ὡς τάχος δόμοις

ὀλολυγμὸν εὐφημοῦντα τῇδε λαμπάδι

ἐπορθιάζειν, εἴπερ Ἰλίου πόλις

30] ἑάλωκεν, ὡς ὁ φρυκτὸς ἀγγέλλων πρέπει·

αὐτός τ' ἔγωγε φροίμιον χορεύσομαι.

τὰ δεσποτῶν γὰρ εὖ πεσόντα θήσομαι

τρὶς ἓξ βαλούσης τῆσδέ μοι φρυκτωρίας.

γένοιτο δ' οὖν μολόντος εὐφιλῆ χέρα

ἄνακτος οἴκων τῇδε βαστάσαι χερί.

τὰ δ' ἄλλα σιγῶ· βοῦς ἐπὶ γλώσσῃ μέγας

βέβηκεν· οἶκος δ' αὐτός, εἰ φθογγὴν λάβοι,

σαφέστατ' ἂν λέξειεν· ὡς ἑκὼν ἐγὼ

μαθοῦσιν αὐδῶ κοὐ μαθοῦσι λήθομαι.

ΧΟΡΟΣ

40] δέκατον μὲν ἔτος τόδ' ἐπεὶ Πριάμῳ

μέγας ἀντίδικος,

Μενέλαος ἄναξ ἠδ' Ἀγαμέμνων,

διθρόνου Διόθεν καὶ δισκήπτρου

τιμῆς ὀχυρὸν ζεῦγος Ἀτρειδᾶν,

στόλον Ἀργείων χιλιοναύταν

τῆσδ' ἀπὸ χώρας

ἦραν, στρατιῶτιν ἀρωγάν,

μέγαν ἐκ θυμοῦ κλάζοντες Ἄρη

τρόπον αἰγυπιῶν,

50] οἵτ' ἐκπατίοις ἄλγεσι παίδων

ὕπατοι λεχέων στροφοδινοῦνται

πτερύγων ἐρετμοῖσιν ἐρεσσόμενοι,

δεμνιοτήρη

πόνον ὀρταλίχων ὀλέσαντες·

ὕπατος δ' ἀίων ἤ τις Ἀπόλλων

ἢ Πὰν ἢ Ζεὺς οἰωνόθροον

γόον ὀξυβόαν τῶνδε μετοίκων

ὑστερόποινον

πέμπει παραβᾶσιν Ἐρινύν.

60] οὕτω δ' Ἀτρέως παῖδας ὁ κρείσσων

ἐπ' Ἀλεξάνδρῳ πέμπει ξένιος

Ζεὺς πολυάνορος ἀμφὶ γυναικός,

πολλὰ παλαίσματα καὶ γυιοβαρῆ,

γόνατος κονίαισιν ἐρειδομένου

διακναιομένης τ' ἐν προτελείοις

κάμακος, θήσων Δαναοῖσιν

Τρωσί θ' ὁμοίως. ἔστι δ' ὅπη νῦν

ἔστι· τελεῖται δ' ἐς τὸ πεπρωμένον·

οὔθ' ὑποκαίων οὔτ' ἐπιλείβων

70] οὔτε δακρύων ἀπύρων ἱερῶν

ὀργὰς ἀτενεῖς παραθέλξει.

ἡμεῖς δ' ἀτίται σαρκὶ παλαιᾷ

τῆς τότ' ἀρωγῆς ὑπολειφθέντες

μίμνομεν ἰσχὺν

ἰσόπαιδα νέμοντες ἐπὶ σκήπτροις.

ὅ τε γὰρ νεαρὸς μυελὸς στέρνων

ἐντὸς ἀνᾴσσων

ἰσόπρεσβυς Ἄρης δ' οὐκ ἔνι χώρᾳ,

τό θ' ὑπέργηρων φυλλάδος ἤδη

80] κατακαρφομένης τρίποδας μὲν ὁδοὺς

στείχει, παιδὸς δ' οὐδὲν ἀρείων

ὄναρ ἡμερόφαντον ἀλαίνει.

σὺ δέ, Τυνδάρεω

θύγατερ, βασίλεια Κλυταιμήστρα,

τί χρέος; τί νέον; τί δ' ἐπαισθομένη

τίνος ἀγγελίας

πειθοῖ περίπεμπτα θυοσκεῖς;

πάντων δὲ θεῶν τῶν ἀστυνόμων,

ὑπάτων, χθονίων,

90] τῶν τε θυραίων τῶν τ' ἀγοραίων,

βωμοὶ δώροισι φλέγονται·

ἄλλη δ' ἄλλοθεν οὐρανομήκης

λαμπὰς ἀνίσχει,

φαρμασσομένη χρίματος ἁγνοῦ

μαλακαῖς ἀδόλοισι παρηγορίαις,

πελάνῳ μυχόθεν βασιλείῳ.

τούτων λέξασ' ὅ τι καὶ δυνατὸν

καὶ θέμις αἴνει

παιών τε γενοῦ τῆσδε μερίμνης,

100] ἣ νῦν τοτὲ μὲν κακόφρων τελέθει,

τοτὲ δ' ἐκ θυσιῶν ἀγάν' ἀμφαίνουσ'

ἐλπὶς ἀμύνει φροντίδ' ἄπληστον

† τὴν θυμοφθόρον λύπης φρένα. †

κύριός εἰμι θροεῖν ὅδιον κράτος αἴσιον ἀνδρῶν [στρ. α.

ἐντελέων· ἔτι γὰρ θεόθεν καταπνεύει

πειθώ, μολπᾶν ἀλκάν, σύμφυτος αἰών·

ὅπως Ἀχαιῶν δίθρονον κράτος, Ἑλλάδος ἥβας

110] ξύμφρονα ταγάν,

πέμπει σὺν δορὶ καὶ χερὶ πράκτορι

θούριος ὄρνις Τευκρίδ' ἐπ' αἶαν,

οἰωνῶν βασιλεὺς βασιλεῦσι νεῶν ὁ κελαινός, ὅ τ' ἐξόπιν

ἀργᾶς,

φανέντες ἴκταρ μελάθρων χερὸς ἐκ δοριπάλτου

παμπρέπτοις ἐν ἕδραισι,

βοσκόμενοι λαγίναν, ἐρικύμονα φέρματα, γένναν,

120] βλαβέντα λοισθίων δρόμων.

αἵλινον αἵλινον εἰπέ, τὸ δ' εὖ νικάτω.

κεδνὸς δὲ στρατόμαντις ἰδὼν δύο λήμασι δισσοὺς [ἀντ. α.

Ἀτρεΐδας μαχίμους ἐδάη λαγοδαίτας

πομπούς τ' ἀρχάς· οὕτω δ' εἶπε τερᾴζων·

‘χρόνῳ μὲν ἀγρεῖ Πριάμου πόλιν ἅδε κέλευθος,

πάντα δὲ πύργων

κτήνη πρόσθε τὰ δημιοπληθέα

130] Μοῖρα λαπάξει πρὸς τὸ βίαιον·

οἶον μή τις ἄγα θεόθεν κνεφάσῃ προτυπὲν στόμιον μέγα Τροίας

στρατωθέν. οἴκτῳ γὰρ ἐπίφθονος Ἄρτεμις ἀγνὰ

πτανοῖσιν κυσὶ πατρὸς

αὐτότοκον πρὸ λόχου μογερὰν πτάκα θυομένοισι·

στυγεῖ δὲ δεῖπνον αἰετῶν.’

αἵλινον αἵλινον εἰπέ, τὸ δ' εὖ νικάτω.

140] ‘τόσον περ εὔφρων ἁ καλά, [μεσῳδ.

δρόσοις ἀέπτοις μαλερῶν λεόντων

πάντων τ' ἀγρονόμων φιλομάστοις

θηρῶν ὀβρικάλοισι τερπνά,

τούτων αἰτεῖ ξύμβολα κρᾶναι,

δεξιὰ μὲν κατάμομφα δὲ φάσματα † στρουθῶν.

ἰήιον δὲ καλέω Παιᾶνα,

μή τινας ἀντιπνόους Δαναοῖς χρονίας ἐχενῇδας ἀπλοίας

150] τεύξῃ, σπευδομένα θυσίαν ἑτέραν, ἄνομόν τιν', ἄδαιτον,

νεικέων τέκτονα σύμφυτον,

οὐ δεισήνορα. μίμνει γὰρ φοβερὰ παλίνορτος

οἰκονόμος δολία μνάμων μῆνις τεκνόποινος.’

τοιάδε Κάλχας ξὺν μεγάλοις ἀγαθοῖς ἀπέκλαγξεν

μόρσιμ' ἀπ' ὀρνίθων ὁδίων οἴκοις βασιλείοις·

τοῖς δ' ὁμόφωνον

αἵλινον αἵλινον εἰπέ, τὸ δ' εὖ νικάτω.

160] Ζεύς, ὅστις ποτ' ἐστίν, εἰ τόδ' αὐ- [στρ. β.

τῷ φίλον κεκλημένῳ,

τοῦτό νιν προσεννέπω.

οὐκ ἔχω προσεικάσαι

πάντ' ἐπισταθμώμενος

πλὴν Διός, εἰ τὸ μάταν ἀπὸ φροντίδος ἄχθος

χρὴ βαλεῖν ἐτητύμως.

οὐδ' ὅστις πάροιθεν ἦν μέγας, [ἀντ. β.

παμμάχῳ θράσει βρύων,

170] οὐδὲ λέξεται πρὶν ὤν·

ὃς δ' ἔπειτ' ἔφυ, τρια-

κτῆρος οἴχεται τυχών.

Ζῆνα δέ τις προφρόνως ἐπινίκια κλάζων

τεύξεται φρενῶν τὸ πᾶν,

τὸν φρονεῖν βροτοὺς ὁδώ- [στρ. γ.

σαντα, τὸν πάθει μάθος

θέντα κυρίως ἔχειν.

στάζει δ' ἀνθ' ὕπνου πρὸ καρδίας

180] μνησιπήμων πόνος· καὶ παρ' ἄ-

κοντας ἦλθε σωφρονεῖν.

δαιμόνων δέ που χάρις βίαιος

σέλμα σεμνὸν ἡμένων.

καὶ τόθ' ἡγεμὼν ὁ πρέ- [ἀντ. γ.

σβυς νεῶν Ἀχαιικῶν,

μάντιν οὔτινα ψέγων,

ἐμπαίοις τύχαισι συμπνέων,

εὖτ' ἀπλοίᾳ κεναγγεῖ βαρύ-

νοντ' Ἀχαιικὸς λεώς,

190] Χαλκίδος πέραν ἔχων παλιρρό-

χθοις ἐν Αὐλίδος τόποις·

πνοαὶ δ' ἀπὸ Στρυμόνος μολοῦσαι [στρ. δ.

κακόσχολοι, νήστιδες, δύσορμοι,

βροτῶν ἄλαι,

ναῶν <τε> καὶ πεισμάτων ἀφειδεῖς,

παλιμμήκη χρόνον τιθεῖσαι

τρίβῳ κατέξαινον ἄνθος Ἀργεί-

ων· ἐπεὶ δὲ καὶ πικροῦ

χείματος ἄλλο μῆχαρ

200] βριθύτερον πρόμοισιν

μάντις ἔκλαγξεν

προφέρων Ἄρτεμιν, ὥστε χθόνα βάκτροις

ἐπικρούσαντας Ἀτρείδας

δάκρυ μὴ κατασχεῖν·

ἄναξ δ' ὁ πρέσβυς τόδ' εἶπε φωνῶν· [ἀντ. δ.

‘βαρεῖα μὲν κὴρ τὸ μὴ πιθέσθαι,

βαρεῖα δ', εἰ

τέκνον δαΐξω, δόμων ἄγαλμα,

μιαίνων παρθενοσφάγοισιν

210] ῥείθροις πατρῴους χέρας πέλας βω-

μοῦ. τί τῶνδ' ἄνευ κακῶν;

πῶς λιπόναυς γένωμαι

ξυμμαχίας ἁμαρτών;

παυσανέμου γὰρ

θυσίας παρθενίου θ' αἵματος ὀργᾷ

περιόργως ἐπιθυμεῖν

θέμις. εὖ γὰρ εἴη.’

ἐπεὶ δ' ἀνάγκας ἔδυ λέπαδνον [στρ. ε.

φρενὸς πνέων δυσσεβῆ τροπαίαν

220] ἄναγνον, ἀνίερον, τόθεν

τὸ παντότολμον φρονεῖν μετέγνω.

βροτοὺς θρασύνει γὰρ αἰσχρόμητις

τάλαινα παρακοπὰ πρωτοπήμων.

ἔτλα δ' οὖν θυτὴρ γενέσθαι

θυγατρός, γυναικοποίνων

πολέμων ἀρωγὰν

καὶ προτέλεια ναῶν.

λιτὰς δὲ καὶ κληδόνας πατρῴους [ἀντ. ε.

παρ' οὐδὲν αἰῶ τε παρθένειον

230] ἔθεντο φιλόμαχοι βραβῆς.

φράσεν δ' ἀόζοις πατὴρ μετ' εὐχὰν

δίκαν χιμαίρας ὕπερθε βωμοῦ

πέπλοισι περιπετῆ παντὶ θυμῷ

προνωπῆ λαβεῖν ἀέρδην,

στόματός τε καλλιπρῴρου

φυλακᾷ κατασχεῖν

φθόγγον ἀραῖον οἴκοις.

βίᾳ χαλινῶν δ', ἀναύδῳ μένει, [στρ. ζ.

κρόκου βαφὰς [δ'] ἐς πέδον χέουσα,

240] ἔβαλλ' ἕκαστον θυτή-

ρων ἀπ' ὄμματος βέλει φιλοίκτῳ,

πρέπουσα τὼς ἐν γραφαῖς, προσεννέπειν

θέλουσ', ἐπεὶ πολλάκις

πατρὸς κατ' ἀνδρῶνας εὐτραπέζους

ἔμελψεν, ἁγνᾷ δ' ἀταύρωτος αὐδᾷ πατρὸς

φίλου τριτόσπονδον εὔποτμον

παιῶνα φίλως ἐτίμα.

τὰ δ' ἔνθεν οὔτ' εἶδον οὔτ' ἐννέπω· [ἀντ. ζ.

τέχναι δὲ Κάλχαντος οὐκ ἄκραντοι.

250] Δίκα δὲ τοῖς μὲν παθοῦ-

σιν μαθεῖν ἐπιρρέπει· τὸ μέλλον

ἐπεὶ γένοιτ' ἂν κλύοις· πρὸ χαιρέτω·

ἴσον δὲ τῷ προστένειν.

τορὸν γὰρ ἥξει σύνορθρον αὐγαῖς.

πέλοιτο δ' οὖν ἁ 'πὶ τούτοισιν εὖ πρᾶξις, ὡς

θέλει τόδ' ἄγχιστον Ἀπίας

γαίας μονόφρουρον ἕρκος.

- ἥκω σεβίζων σόν, Κλυταιμήστρα, κράτος·

δίκη γάρ ἐστι φωτὸς ἀρχηγοῦ τίειν

260] γυναῖκ' ἐρημωθέντος ἄρσενος θρόνου.

σὺ δ' εἴ τι κεδνὸν εἴτε μὴ πεπυσμένη

εὐαγγέλοισιν ἐλπίσιν θυηπολεῖς,

κλύοιμ' ἂν εὔφρων· οὐδὲ σιγώσῃ φθόνος.

ΚΛΥΤΑΙΜΗΣΤΡΑ

εὐάγγελος μέν, ὥσπερ ἡ παροιμία,

ἕως γένοιτο μητρὸς εὐφρόνης πάρα.

πεύσῃ δὲ χάρμα μεῖζον ἐλπίδος κλύειν·

Πριάμου γὰρ ᾑρήκασιν Ἀργεῖοι πόλιν.

Χο. πῶς φῄς; πέφευγε τοὔπος ἐξ ἀπιστίας.

Κλ. Τροίαν Ἀχαιῶν οὖσαν· ἦ τορῶς λέγω;

270] Χο. χαρά μ' ὑφέρπει δάκρυον ἐκκαλουμένη.

Κλ. εὖ γὰρ φρονοῦντος ὄμμα σοῦ κατηγορεῖ.

Χο. τί γὰρ τὸ πιστόν; ἔστι τῶνδέ σοι τέκμαρ;

Κλ. ἔστιν· τί δ' οὐχί; μὴ δολώσαντος θεοῦ.

Χο. πότερα δ' ὀνείρων φάσματ' εὐπειθῆ σέβεις;

Κλ. οὐ δόξαν ἂν λάκοιμι βριζούσης φρενός.

Χο. ἀλλ' ἦ σ' ἐπίανέν τις ἄπτερος φάτις;

Κλ. παιδὸς νέας ὣς κάρτ' ἐμωμήσω φρένας.

Χο. ποίου χρόνου δὲ καὶ πεπόρθηται πόλις;

Κλ. τῆς νῦν τεκούσης φῶς τόδ' εὐφρόνης λέγω.

280] Χο. καὶ τίς τόδ' ἐξίκοιτ' ἂν ἀγγέλων τάχος;

Κλ. Ἥφαιστος Ἴδης λαμπρὸν ἐκπέμπων σέλας.

φρυκτὸς δὲ φρυκτὸν δεῦρ' ἀπ' ἀγγάρου πυρὸς

ἔπεμπεν· Ἴδη μὲν πρὸς Ἑρμαῖον λέπας

Λήμνου· μέγαν δὲ πανὸν ἐκ νήσου τρίτον

Ἀθῷον αἶπος Ζηνὸς ἐξεδέξατο,

ὑπερτελής τε, πόντον ὥστε νωτίσαι

ἰχθῦς πορευτοῦ λαμπάδος πρὸς ἡδονήν,

πεύκη τὸ χρυσοφεγγές, ὥς τις ἥλιος,

σέλας παραγγείλασα Μακίστου σκοπαῖς·

290] ὁ δ' οὔτι μέλλων οὐδ' ἀφρασμόνως ὕπνῳ

νικώμενος παρῆκεν ἀγγέλου μέρος·

ἑκὰς δὲ φρυκτοῦ φῶς ἐπ' Εὐρίπου ῥοὰς

Μεσσαπίου φύλαξι σημαίνει μολόν.

οἱ δ' ἀντέλαμψαν καὶ παρήγγειλαν πρόσω

γραίας ἐρείκης θωμὸν ἅψαντες πυρί.

σθένουσα λαμπὰς δ' οὐδέπω μαυρουμένη,

ὑπερθοροῦσα πεδίον Ἀσωποῦ, δίκην

φαιδρᾶς σελήνης, πρὸς Κιθαιρῶνος λέπας,

ἤγειρεν ἄλλην ἐκδοχὴν πομποῦ πυρός.

300] φάος δὲ τηλέπομπον οὐκ ἠναίνετο

φρουρά, πλέον καίουσα τῶν εἰρημένων,

λίμνην δ' ὑπὲρ Γοργῶπιν ἔσκηψεν φάος,

ὄρος τ' ἐπ' Αἰγίπλαγκτον ἐξικνούμενον

ὤτρυνε θεσμὸν μὴ χατίζεσθαι πυρός.

πέμπουσι δ' ἀνδαίοντες ἀφθόνῳ μένει

φλογὸς μέγαν πώγωνα, καὶ Σαρωνικοῦ

πορθμοῦ κάτοπτον πρῶν' ὑπερβάλλειν πρόσω

φλέγουσαν· εἶτ' ἔσκηψεν, εὖτ' ἀφίκετο

Ἀραχναῖον αἶπος, ἀστυγείτονας σκοπάς·

310] κἄπειτ' Ἀτρειδῶν ἐς τόδε σκήπτει στέγος

φάος τόδ' οὐκ ἄπαππον Ἰδαίου πυρός.

τοιοίδε τοί μοι λαμπαδηφόρων νομοί,

ἄλλος παρ' ἄλλου διαδοχαῖς πληρούμενοι·

νικᾷ δ' ὁ πρῶτος καὶ τελευταῖος δραμών.

τέκμαρ τοιοῦτον σύμβολόν τε σοὶ λέγω

ἀνδρὸς παραγγείλαντος ἐκ Τροίας ἐμοί.

Χο. θεοῖς μὲν αὖθις, ὦ γύναι, προσεύξομαι.

λόγους δ' ἀκοῦσαι τούσδε κἀποθαυμάσαι

διηνεκῶς θέλοιμ' ἂν ὡς λέγεις πάλιν.

320] Κλ. Τροίαν Ἀχαιοὶ τῇδ' ἔχουσ' ἐν ἡμέρᾳ.

οἶμαι βοὴν ἄμεικτον ἐν πόλει πρέπειν.

ὄξος τ' ἄλειφά τ' ἐγχέας ταὐτῷ κύτει

διχοστατοῦντ' ἂν οὐ φίλως † προσεννέποις.

καὶ τῶν ἁλόντων καὶ κρατησάντων δίχα

φθογγὰς ἀκούειν ἔστι συμφορᾶς διπλῆς.

οἱ μὲν γὰρ ἀμφὶ σώμασιν πεπτωκότες

ἀνδρῶν κασιγνήτων τε, καὶ φυταλμίων

παῖδες γερόντων, οὐκέτ' ἐξ ἐλευθέρου

δέρης ἀποιμώζουσι φιλτάτων μόρον·

330] τοὺς δ' αὖτε νυκτίπλαγκτος ἐκ μάχης πόνος

νήστεις πρὸς ἀρίστοισιν ὧν ἔχει πόλις

τάσσει, πρὸς οὐδὲν ἐν μέρει τεκμήριον,

ἀλλ' ὡς ἕκαστος ἔσπασεν τύχης πάλον.

ἐν αἰχμαλώτοις Τρωικοῖς οἰκήμασιν

ναίουσιν ἤδη, τῶν ὑπαιθρίων πάγων

δρόσων τ' ἀπαλλαχθέντες· ὡς δ' εὐδαίμονες

ἀφύλακτον εὑδήσουσι πᾶσαν εὐφρόνην.

εἰ δ' εὐσεβοῦσι τοὺς πολισσούχους θεοὺς

τοὺς τῆς ἁλούσης γῆς θεῶν θ' ἱδρύματα,

340] οὔ τἂν ἑλόντες ἀνθαλοῖεν ἄν.

ἔρως δὲ μή τις πρότερον ἐμπίπτῃ στρατῷ

πορθεῖν ἃ μὴ χρή, κέρδεσιν νικωμένους.

δεῖ γὰρ πρὸς οἴκους νοστίμου σωτηρίας

κάμψαι διαύλου θάτερον κῶλον πάλιν·

θεοῖς δ' ἀναμπλάκητος εἰ μόλοι στρατός,

ἐγρηγορὸς τὸ πῆμα τῶν ὀλωλότων

γένοιτ' ἄν, εἰ πρόσπαιά πη τεύχοι κακά.

τοιαῦτά τοι γυναικὸς ἐξ ἐμοῦ κλύεις·

τὸ δ' εὖ κρατοίη, μὴ διχορρόπως ἰδεῖν.

350] πολλῶν γὰρ ἐσθλῶν τήνδ' ὄνησιν εἱλόμην.

Χο. γύναι, κατ' ἄνδρα σώφρον' εὐφρόνως λέγεις.

ἐγὼ δ' ἀκούσας πιστά σου τεκμήρια

θεοὺς προσειπεῖν αὖ παρασκευάζομαι.

χάρις γὰρ οὐκ ἄτιμος εἴργασται πόνων.

- ὦ Ζεῦ βασιλεῦ καὶ νὺξ φιλία

μεγάλων κόσμων κτεάτειρα,

ἥτ' ἐπὶ Τροίας πύργοις ἔβαλες

στεγανὸν δίκτυον, ὡς μήτε μέγαν

μήτ' οὖν νεαρῶν τιν' ὑπερτελέσαι

360] μέγα δουλείας

γάγγαμον, ἄτης παναλώτου.

Δία τοι ξένιον μέγαν αἰδοῦμαι

τὸν τάδε πράξαντ', ἐπ' Ἀλεξάνδρῳ

τείνοντα πάλαι τόξον, ὅπως ἂν

μήτε πρὸ καιροῦ μήθ' ὑπὲρ ἄστρων

βέλος ἠλίθιον σκήψειεν.

- Διὸς πλαγὰν ἔχουσιν εἰπεῖν, [στρ. α.

πάρεστιν τοῦτό γ' ἐξιχνεῦσαι.

ἔπραξεν ὡς ἔκρανεν. οὐκ ἔφα τις

370] θεοὺς βροτῶν ἀξιοῦσθαι μέλειν

ὅσοις ἀθίκτων χάρις

πατοῖθ'· ὁ δ' οὐκ εὐσεβής.

πέφανται δ' ἐγγονοῦσα τόλμη τῶν Ἄρη

πνεόντων μεῖζον ἢ δικαίως,

φλεόντων δωμάτων ὑπέρφευ

ὑπὲρ τὸ βέλτιστον. ἔστω δ' ἀπή-

μαντον, ὥστ' ἀπαρκεῖν

380] εὖ πραπίδων λαχόντι.

οὐ γὰρ ἔστιν ἔπαλξις

πλούτου πρὸς κόρον ἀνδρὶ

λακτίσαντι μέγαν Δίκας

βωμὸν εἰς ἀφάνειαν.

βιᾶται δ' ἁ τάλαινα πειθώ, [ἀντ. α.

προβούλου παῖς ἄφερτος ἄτας.

ἄκος δὲ πᾶν μάταιον. οὐκ ἐκρύφθη,

πρέπει δέ, φῶς αἰνολαμπές, σίνος·

390] κακοῦ δὲ χαλκοῦ τρόπον

τρίβῳ τε καὶ προσβολαῖς

μελαμπαγὴς πέλει δικαιωθείς, ἐπεὶ

διώκει παῖς ποτανὸν ὄρνιν,

πόλει πρόστριμμα θεὶς ἄφερτον·

λιτᾶν δ' ἀκούει μὲν οὔτις θεῶν·

† τὸν δ' ἐπίστροφον τῶν[δε]

φῶτ' ἄδικον καθαιρεῖ.

οἷος καὶ Πάρις ἐλθὼν

400] ἐς δόμον τὸν Ἀτρειδᾶν

ᾔσχυνε ξενίαν τράπε-

ζαν κλοπαῖσι γυναικός.

λιποῦσα δ' ἀστοῖσιν ἀσπίστορας [στρ. β.

κλόνους λοχισμούς τε καὶ

ναυβάτας ὁπλισμούς,

ἄγουσά τ' ἀντίφερνον Ἰλίῳ φθορὰν

βεβάκει ῥίμφα διὰ

πυλᾶν ἄτλητα τλᾶσα· πολλὰ δ' ἔστενον

τόδ' ἐννέποντες δόμων προφῆται·

410] ‘ἰὼ ἰὼ δῶμα δῶμα καὶ πρόμοι,

ἰὼ λέχος καὶ στίβοι φιλάνορες.

† πάρεστι σιγᾶς ἄτιμος † ἀλοίδορος

ἄλιστος ἀφεμένων ἰδεῖν.

πόθῳ δ' ὑπερποντίας

φάσμα δόξει δόμων ἀνάσσειν.’

εὐμόρφων δὲ κολοσσῶν

ἔχθεται χάρις ἀνδρί·

ὀμμάτων δ' ἐν ἀχηνίαις

ἔρρει πᾶσ' Ἀφροδίτα.

420] ὀνειρόφαντοι δὲ πειθήμονες [ἀντ. β.

πάρεισι δόξαι φέρου-

σαι χάριν ματαίαν.

μάταν γάρ, εὖτ' ἂν ἐς θιγὰς δοκῶν ὁρᾷ,

παραλλάξασα διὰ

χερῶν βέβακεν ὄψις, οὐ μεθύστερον

πτεροῖς ὀπαδοῦσ' ὕπνου κελεύθοις.

τὰ μὲν κατ' οἴκους ἐφ' ἑστίας ἄχη

τάδ' ἐστὶ καὶ τῶνδ' ὑπερβατώτερα.

τὸ πᾶν δ' ἀπ' αἴας Ἕλλαδος συνορμένοις

430] πένθεια τλησικάρδιος

δόμῳ 'ν ἑκάστου πρέπει.

πολλὰ γοῦν θιγγάνει πρὸς ἧπαρ·

οὓς μὲν γάρ <τις> ἔπεμψεν

οἶδεν, ἀντὶ δὲ φωτῶν

τεύχη καὶ σποδὸς εἰς ἑκά-

στου δόμους ἀφικνεῖται.

ὁ χρυσαμοιβὸς δ' Ἄρης σωμάτων [στρ. γ.

καὶ ταλαντοῦχος ἐν μάχῃ δορὸς

440] πυρωθὲν ἐξ Ἰλίου

φίλοισι πέμπει βαρὺ

ψῆγμα δυσδάκρυτον, ἀντ-

ήνορος σποδοῦ γεμί-

ζων λέβητας εὐθέτους.

στένουσι δ' εὖ λέγοντες ἄν-

δρα τὸν μὲν ὡς μάχης ἴδρις,

τὸν δ' ἐν φοναῖς καλῶς πεσόντ'- ‘ἀλ-

λοτρίας διαὶ γυναικός’·

τάδε σῖγά τις βαΰζει·

450] φθονερὸν δ' ὑπ' ἄλγος ἕρπει

προδίκοις Ἀτρείδαις.

οἱ δ' αὐτοῦ περὶ τεῖχος

θήκας Ἰλιάδος γᾶς

εὔμορφοι κατέχουσιν· ἐ-

χθρὰ δ' ἔχοντας ἔκρυψεν.

βαρεῖα δ' ἀστῶν φάτις ξὺν κότῳ· [ἀντ. γ.

δημοκράτου δ' ἀρᾶς τίνει χρέος.

μένει δ' ἀκοῦσαί τί μοι

460] μέριμνα νυκτηρεφές.

τῶν πολυκτόνων γὰρ οὐκ

ἄσκοποι θεοί. κελαι-

ναὶ δ' Ἐρινύες χρόνῳ

τυχηρὸν ὄντ' ἄνευ δίκας

παλιντυχεῖ τριβᾷ βίου

τιθεῖσ' ἀμαυρόν, ἐν δ' ἀίστοις

τελέθοντος οὔτις ἀλκά·

τὸ δ' ὑπερκόπως κλύειν εὖ

βαρύ· βάλλεται γὰρ ὄσσοις

470] Διόθεν κεραυνός.

κρίνω δ' ἄφθονον ὄλβον·

μήτ' εἴην πτολιπόρθης

μήτ' οὖν αὐτὸς ἁλοὺς ὑπ' ἄλ-

λων βίον κατίδοιμι.

- πυρὸς δ' ὑπ' εὐαγγέλου [ἐπῳδ.

πόλιν διήκει θοὰ

βάξις· εἰ δ' ἐτήτυμος,

τίς οἶδεν, ἤ τι θεῖόν ἐστί πῃ ψύθος.

- τίς ὧδε παιδνὸς ἢ φρενῶν κεκομμένος,

480] φλογὸς παραγγέλμασιν

νέοις πυρωθέντα καρδίαν ἔπειτ'

ἀλλαγᾷ λόγου καμεῖν;

- γυναικὸς αἰχμᾷ πρέπει

πρὸ τοῦ φανέντος χάριν ξυναινέσαι.

πιθανὸς ἄγαν ὁ θῆλυς ὅρος ἐπινέμεται

ταχύπορος· ἀλλὰ ταχύμορον

γυναικογήρυτον ὄλλυται κλέος.

Χο. τάχ' εἰσόμεσθα λαμπάδων φαεσφόρων

490] φρυκτωριῶν τε καὶ πυρὸς παραλλαγάς,

εἴτ' οὖν ἀληθεῖς, εἴτ' ὀνειράτων δίκην

τερπνὸν τόδ' ἐλθὸν φῶς ἐφήλωσεν φρένας.

κήρυκ' ἀπ' ἀκτῆς τόνδ' ὁρῶ κατάσκιον

κλάδοις ἐλαίας· μαρτυρεῖ δέ μοι κάσις

πηλοῦ ξύνουρος διψία κόνις τάδε,

ὡς οὐκ ἄναυδος οὗτος, οὐ δαίων φλόγα

ὕλης ὀρείας, σημανεῖ καπνῷ πυρός,

ἀλλ' ἢ τὸ χαίρειν μᾶλλον ἐκβάξει λέγων-

τὸν ἀντίον δὲ τοῖσδ' ἀποστέργω λόγον·

500] εὖ γὰρ πρὸς εὖ φανεῖσι προσθήκη πέλοι.

- ὅστις τάδ' ἄλλως τῇδ' ἐπεύχεται πόλει,

αὐτὸς φρενῶν καρποῖτο τὴν ἁμαρτίαν.

ΚΗΡΥΞ

ἰὼ πατρῷον οὖδας Ἀργείας χθονός,

δεκάτῳ σε φέγγει τῷδ' ἀφικόμην ἔτους,

πολλῶν ῥαγεισῶν ἐλπίδων μιᾶς τυχών.

οὐ γάρ ποτ' ηὔχουν τῇδ' ἐν Ἀργείᾳ χθονὶ

θανὼν μεθέξειν φιλτάτου τάφου μέρος.

νῦν χαῖρε μὲν χθών, χαῖρε δ' ἡλίου φάος,

ὕπατός τε χώρας Ζεύς, ὁ Πύθιός τ' ἄναξ,

510] τόξοις ἰάπτων μηκέτ' εἰς ἡμᾶς βέλη·

ἅλις παρὰ Σκάμανδρον ἦσθ' ἀνάρσιος,

νῦν δ' αὖτε σωτὴρ ἴσθι καὶ παιώνιος,

ἄναξ Ἄπολλον. τούς τ' ἀγωνίους θεοὺς

πάντας προσαυδῶ, τόν τ' ἐμὸν τιμάορον

Ἑρμῆν, φίλον κήρυκα, κηρύκων σέβας,

ἥρως τε τοὺς πέμψαντας, εὐμενεῖς πάλιν

στρατὸν δέχεσθαι τὸν λελειμμένον δορός.

ἰὼ μέλαθρα βασιλέων, φίλαι στέγαι,

σεμνοί τε θᾶκοι, δαίμονές τ' ἀντήλιοι,

520] εἴ που πάλαι, φαιδροῖσι τοισίδ' ὄμμασι

δέξασθε κόσμῳ βασιλέα πολλῷ χρόνῳ.

ἥκει γὰρ ὑμῖν φῶς ἐν εὐφρόνῃ φέρων

καὶ τοῖσδ' ἅπασι κοινὸν Ἀγαμέμνων ἄναξ.

ἀλλ' εὖ νιν ἀσπάσασθε, καὶ γὰρ οὖν πρέπει,

Τροίαν κατασκάψαντα τοῦ δικηφόρου

Διὸς μακέλλῃ, τῇ κατείργασται πέδον.

βωμοὶ δ' ἄιστοι καὶ θεῶν ἱδρύματα,

καὶ σπέρμα πάσης ἐξαπόλλυται χθονός.

τοιόνδε Τροίᾳ περιβαλὼν ζευκτήριον

530] ἄναξ Ἀτρείδης πρέσβυς, εὐδαίμων ἀνήρ,

ἥκει, τίεσθαι δ' ἀξιώτατος βροτῶν

τῶν νῦν· Πάρις γὰρ οὔτε συντελὴς πόλις

ἐξεύχεται τὸ δρᾶμα τοῦ πάθους πλέον.

ὀφλὼν γὰρ ἁρπαγῆς τε καὶ κλοπῆς δίκην

τοῦ ῥυσίου θ' ἥμαρτε καὶ πανώλεθρον

αὐτόχθονον πατρῷον ἔθρισεν δόμον.

διπλᾶ δ' ἔτεισαν Πριαμίδαι θἀμάρτια.

Χο. κῆρυξ Ἀχαιῶν χαῖρε τῶν ἀπὸ στρατοῦ.

Κη. χαίρω, † τεθνᾶναι δ' οὐκέτ' ἀντερῶ θεοῖς. †

540] Χο. ἔρως πατρῴας τῆσδε γῆς σ' ἐγύμνασεν;

Κη. ὥστ' ἐνδακρύειν γ' ὄμμασιν χαρᾶς ὕπο.

Χο. τερπνῆς ἄρ' ἦστε τῆσδ' ἐπήβολοι νόσου,

Κη. πῶς δή; διδαχθεὶς τοῦδε δεσπόσω λόγου.

Χο. τῶν ἀντερώντων ἱμέρῳ πεπληγμένοι.

Κη. ποθεῖν ποθοῦντα τήνδε γῆν στρατὸν λέγεις;

Χο. ὡς πόλλ' ἀμαυρᾶς ἐκ φρενός <μ'> ἀναστένειν.

Κη. πόθεν τὸ δύσφρον; τοῦτ' ἐπῆν στύγος στρατῷ;

Χο. πάλαι τὸ σιγᾶν φάρμακον βλάβης ἔχω.

Κη. καὶ πῶς; ἀπόντων κοιράνων ἔτρεις τινάς;

550] Χο. ὡς νῦν τὸ σὸν δή, καὶ θανεῖν πολλὴ χάρις.

Κη. εὖ γὰρ πέπρακται. ταῦτα δ' ἐν πολλῷ χρόνῳ

τὰ μέν τις ἂν λέξειεν εὐπετῶς ἔχειν,

τὰ δ' αὖτε κἀπίμομφα. τίς δὲ πλὴν θεῶν

] ἅπαντ' ἀπήμων τὸν δι' αἰῶνος χρόνον;

] μόχθους γὰρ εἰ λέγοιμι καὶ δυσαυλίας,

σπαρνὰς παρήξεις καὶ κακοστρώτους-τί δ' οὐ

στένοντες, οὐ λαχόντες ἤματος μέρος;

τὰ δ' αὖτε χέρσῳ· καὶ προσῆν πλέον στύγος·

εὐναὶ γὰρ ἦσαν δηΐων πρὸς τείχεσιν,

560] ἐξ οὐρανοῦ δὲ κἀπὸ γῆς λειμωνίας

† δρόσοι κατεψάκαζον, ἔμπεδον σίνος

ἐσθημάτων, τιθέντες ἔνθηρον τρίχα.

χειμῶνα δ' εἰ λέγοι τις οἰωνοκτόνον,

οἷον παρεῖχ' ἄφερτον Ἰδαία χιών,

ἢ θάλπος, εὖτε πόντος ἐν μεσημβριναῖς

κοίταις ἀκύμων νηνέμοις εὕδοι πεσών-

τί ταῦτα πενθεῖν δεῖ; παροίχεται πόνος·

παροίχεται δέ, τοῖσι μὲν τεθνηκόσιν

τὸ μήποτ' αὖθις μηδ' ἀναστῆναι μέλειν-

570] τί τοὺς ἀναλωθέντας ἐν ψήφῳ λέγειν,

τὸν ζῶντα δ' ἀλγεῖν χρὴ τύχης παλιγκότου;

καὶ πολλὰ χαίρειν ξυμφοραῖς καταξιῶ.

ἡμῖν δὲ τοῖς λοιποῖσιν Ἀργείων στρατοῦ

νικᾷ τὸ κέρδος, πῆμα δ' οὐκ ἀντιρρέπει·

ὡς κομπάσαι τῷδ' εἰκὸς ἡλίου φάει

ὑπὲρ θαλάσσης καὶ χθονὸς ποτωμένοις·

‘Τροίαν ἑλόντες δήποτ' Ἀργείων στόλος

θεοῖς λάφυρα ταῦτα τοῖς καθ' Ἑλλάδα

δόμοις ἐπασσάλευσαν ἀρχαῖον γάνος.’

580] τοιαῦτα χρὴ κλύοντας εὐλογεῖν πόλιν

καὶ τοὺς στρατηγούς· καὶ χάρις τιμήσεται

Διὸς τάδ' ἐκπράξασα. πάντ' ἔχεις λόγον.

Χο. νικώμενος λόγοισιν οὐκ ἀναίνομαι·

ἀεὶ γὰρ ἥβη τοῖς γέρουσιν εὐμαθεῖν.

δόμοις δὲ ταῦτα καὶ Κλυταιμήστρᾳ μέλειν

εἰκὸς μάλιστα, σὺν δὲ πλουτίζειν ἐμέ.

Κλ. ἀνωλόλυξα μὲν πάλαι χαρᾶς ὕπο,

ὅτ' ἦλθ' ὁ πρῶτος νύχιος ἄγγελος πυρός,

φράζων ἅλωσιν Ἰλίου τ' ἀνάστασιν.

590] καί τίς μ' ἐνίπτων εἶπε, ‘φρυκτωρῶν διὰ

πεισθεῖσα Τροίαν νῦν πεπορθῆσθαι δοκεῖς;

ἦ κάρτα πρὸς γυναικὸς αἴρεσθαι κέαρ.’

λόγοις τοιούτοις πλαγκτὸς οὖσ' ἐφαινόμην.

ὅμως δ' ἔθυον, καὶ γυναικείῳ νόμῳ

ὀλολυγμὸν ἄλλος ἄλλοθεν κατὰ πτόλιν

ἔλασκον εὐφημοῦντες ἐν θεῶν ἕδραις,

θυηφάγον κοιμῶντες εὐώδη φλόγα.

καὶ νῦν τὰ μάσσω μὲν τί δεῖ σέ μοι λέγειν;

ἄνακτος αὐτοῦ πάντα πεύσομαι λόγον.

600] ὅπως δ' ἄριστα τὸν ἐμὸν αἰδοῖον πόσιν

σπεύσω πάλιν μολόντα δέξασθαι-τί γὰρ

γυναικὶ τούτου φέγγος ἥδιον δρακεῖν,

ἀπὸ στρατείας ἄνδρα σώσαντος θεοῦ

πύλας ἀνοῖξαι; -ταῦτ' ἀπάγγειλον πόσει·

ἥκειν ὅπως τάχιστ' ἐράσμιον πόλει·

γυναῖκα πιστὴν δ' ἐν δόμοις εὕροι μολὼν

οἵανπερ οὖν ἔλειπε, δωμάτων κύνα,

ἐσθλὴν ἐκείνῳ, πολεμίαν τοῖς δύσφροσιν,

καὶ τἄλλ' ὁμοίαν πάντα, σημαντήριον

610] οὐδὲν διαφθείρασαν ἐν μήκει χρόνου.

οὐδ' οἶδα τέρψιν οὐδ' ἐπίψογον φάτιν

ἄλλου πρὸς ἀνδρὸς μᾶλλον ἢ χαλκοῦ βαφάς.

τοιόσδ' ὁ κόμπος, τῆς ἀληθείας γέμων,

οὐκ αἰσχρὸς ὡς γυναικὶ γενναίᾳ λακεῖν.

Χο. αὕτη μὲν οὕτως εἶπε μανθάνοντί σοι

† τοροῖσιν ἑρμηνεῦσιν εὐπρεπῶς λόγον.

σὺ δ' εἰπέ, κῆρυξ, Μενέλεων δὲ πεύθομαι,

εἰ νόστιμός τε καὶ σεσῳμένος πάλιν

ἥξει σὺν ὑμῖν, τῆσδε γῆς φίλον κράτος.

620] Κη. οὐκ ἔσθ' ὅπως λέξαιμι τὰ ψευδῆ καλὰ

ἐς τὸν πολὺν φίλοισι καρποῦσθαι χρόνον.

Χο. πῶς δῆτ' ἂν εἰπὼν κεδνὰ τἀληθῆ τύχοις;

σχισθέντα δ' οὐκ εὔκρυπτα γίγνεται τάδε.

Κη. ἁνὴρ ἄφαντος ἐξ Ἀχαιικοῦ στρατοῦ,

αὐτός τε καὶ τὸ πλοῖον. οὐ ψευδῆ λέγω.

Χο. πότερον ἀναχθεὶς ἐμφανῶς ἐξ Ἰλίου,

ἢ χεῖμα, κοινὸν ἄχθος, ἥρπασε στρατοῦ;

Κη. ἔκυρσας ὥστε τοξότης ἄκρος σκοποῦ·

μακρὸν δὲ πῆμα συντόμως ἐφημίσω.

630] Χο. πότερα γὰρ αὐτοῦ ζῶντος ἢ τεθνηκότος

φάτις πρὸς ἄλλων ναυτίλων ἐκλῄζετο;

Κη. οὐκ οἶδεν οὐδεὶς ὥστ' ἀπαγγεῖλαι τορῶς,

πλὴν τοῦ τρέφοντος Ἡλίου χθονὸς φύσιν.

Χο. πῶς γὰρ λέγεις χειμῶνα ναυτικῷ στρατῷ

ἐλθεῖν τελευτῆσαί τε δαιμόνων κότῳ;

Κη. εὔφημον ἦμαρ οὐ πρέπει κακαγγέλῳ

γλώσσῃ μιαίνειν· χωρὶς ἡ τιμὴ θεῶν.

ὅταν δ' ἀπευκτὰ πήματ' ἄγγελος πόλει

στυγνῷ προσώπῳ πτωσίμου στρατοῦ φέρῃ,

640] πόλει μὲν ἕλκος ἓν τὸ δήμιον τυχεῖν,

πολλοὺς δὲ πολλῶν ἐξαγισθέντας δόμων

ἄνδρας διπλῇ μάστιγι, τὴν Ἄρης φιλεῖ,

δίλογχον ἄτην, φοινίαν ξυνωρίδα·

τοιῶνδε μέντοι πημάτων σεσαγμένον

πρέπει λέγειν παιᾶνα τόνδ' Ἐρινύων.

σωτηρίων δὲ πραγμάτων εὐάγγελον

ἥκοντα πρὸς χαίρουσαν εὐεστοῖ πόλιν-

πῶς κεδνὰ τοῖς κακοῖσι συμμείξω, λέγων

χειμῶν' Ἀχαιῶν οὐκ ἀμήνιτον θεοῖς;

650] ξυνώμοσαν γάρ, ὄντες ἔχθιστοι τὸ πρίν,

πῦρ καὶ θάλασσα, καὶ τὰ πίστ' ἐδειξάτην

φθείροντε τὸν δύστηνον Ἀργείων στρατόν·

ἐν νυκτὶ δυσκύμαντα δ' ὠρώρει κακά.

ναῦς γὰρ πρὸς ἀλλήλῃσι Θρῄκιαι πνοαὶ

ἤρεικον· αἱ δὲ κεροτυπούμεναι βίᾳ

χειμῶνι τυφῶ σὺν ζάλῃ τ' ὀμβροκτύπῳ

ᾤχοντ' ἄφαντοι, ποιμένος κακοῦ στρόβῳ.

ἐπεὶ δ' ἀνῆλθε λαμπρὸν ἡλίου φάος,

ὁρῶμεν ἀνθοῦν πέλαγος Αἰγαῖον νεκροῖς

660] ἀνδρῶν Ἀχαιῶν ναυτικοῖς τ' ἐρειπίοις.

ἡμᾶς γε μὲν δὴ ναῦν τ' ἀκήρατον σκάφος

ἤτοι τις ἐξέκλεψεν ἢ 'ξῃτήσατο

θεός τις, οὐκ ἄνθρωπος, οἴακος θιγών.

τύχη δὲ σωτὴρ ναῦν θέλουσ' ἐφέζετο,

ὡς μήτ' ἐν ὅρμῳ κύματος ζάλην ἔχειν

μήτ' ἐξοκεῖλαι πρὸς κραταίλεων χθόνα.

ἔπειτα δ' Ἅιδην πόντιον πεφευγότες,

λευκὸν κατ' ἦμαρ, οὐ πεποιθότες τύχῃ,

ἐβουκολοῦμεν φροντίσιν νέον πάθος,

670] στρατοῦ καμόντος καὶ κακῶς σποδουμένου.

καὶ νῦν ἐκείνων εἴ τις ἐστὶν ἐμπνέων,

λέγουσιν ἡμᾶς ὡς ὀλωλότας, τί μήν;

ἡμεῖς τ' ἐκείνους ταὔτ' ἔχειν δοξάζομεν.

γένοιτο δ' ὡς ἄριστα. Μενέλεων γὰρ οὖν

πρῶτόν τε καὶ μάλιστα προσδόκα μέλειν·

εἰ δ' οὖν τις ἀκτὶς ἡλίου νιν ἱστορεῖ

χλωρόν τε καὶ βλέποντα, μηχαναῖς Διὸς

οὔπω θέλοντος ἐξαναλῶσαι γένος,

ἐλπίς τις αὐτὸν πρὸς δόμους ἥξειν πάλιν.

680] τοσαῦτ' ἀκούσας ἴσθι τἀληθῆ κλυών.

Χο. τίς ποτ' ὠνόμαξεν ὧδ' [στρ. α.

ἐς τὸ πᾶν ἐτητύμως-

μή τις ὅντιν' οὐχ ὁρῶ-

μεν προνοί-

αισι τοῦ πεπρωμένου

γλῶσσαν ἐν τύχᾳ νέμων; -τὰν

δορίγαμβρον ἀμφινεικῆ

θ' Ἑλέναν; ἐπεὶ πρεπόντως

ἑλένας, ἕλανδρος, ἑλέ-

690] πτολις, ἐκ τῶν ἁβροπήνων

προκαλυμμάτων ἔπλευσε

Ζεφύρου γίγαντος αὔρᾳ,

πολύανδροί

τε φεράσπιδες κυναγοὶ

κατ' ἴχνος πλατᾶν ἄφαντον

κελσάντων Σιμόεντος

ἀκτὰς ἐπ' ἀεξιφύλλους

δι' ἔριν αἱματόεσσαν.

Ἰλίῳ δὲ κῆδος ὀρθ- [ἀντ. α.

700] ώνυμον τελεσσίφρων

μῆνις ἤλασεν, τραπέ-

ζας ἀτί-

μωσιν ὑστέρῳ χρόνῳ

καὶ ξυνεστίου Διὸς πρασ-

σομένα τὸ νυμφότιμον

μέλος ἐκφάτως τίοντας,

ὑμέναιον, ὃς τότ' ἐπέρ-

ρεπε γαμβροῖσιν ἀείδειν.

μεταμανθάνουσα δ' ὕμνον

710] Πριάμου πόλις γεραιὰ

πολύθρηνον

μέγα που στένει κικλήσκουσ'

Ἄπαριν τὸν αἰνόλεκτρον,

παμπορθῆ πολύθρηνον

αἰῶν' ἀμφὶ πολιτᾶν

μέλεον αἷμ' ἀνατλᾶσα.

ἔθρεψεν δὲ λέοντος ἶ- [στρ. β.

νιν δόμοις ἀγάλακτον οὕ-

τως ἀνὴρ φιλόμαστον,

720] ἐν βιότου προτελείοις

ἅμερον, εὐφιλόπαιδα

καὶ γεραροῖς ἐπίχαρτον.

πολέα δ' ἔσκ' ἐν ἀγκάλαις

νεοτρόφου τέκνου δίκαν,

φαιδρωπὸς ποτὶ χεῖρα σαί-

νων τε γαστρὸς ἀνάγκαις.

χρονισθεὶς δ' ἀπέδειξεν ἦ- [ἀντ. β.

θος τὸ πρὸς τοκέων· χάριν

γὰρ τροφεῦσιν ἀμείβων

730] μηλοφόνοισι μάταισιν

δαῖτ' ἀκέλε&